België draaischijf internationale drugshandel

Volgens een vrij alarmerend rapport van het zogenaamde International Narcotics Control Strategy Report - dat in zowat alle Vlaamse media werd geciteerd – zouden de luchthaven van Zaventem en de Antwerpse haven zowat de draaischijf zijn van de internationale drugshandel. Het Vlaams Belang – dat weet u – klaagt al langer dan vandaag de banalisering van de drugshandel en het druggebruik aan en dringt al jaren aan op een efficiëntere vervolging en bestrijding, wat door de andere, “ernstige” politieke partijen steeds weggelachen wordt als ‘paniekvoetbal’.

Het Amerikaanse jaarrapport doet nochtans ernstig twijfelen aan de geruststellende woorden van het Belgische beleid. “Ongeveer een kwart van alle drugs stroomt uit Zuid-Amerika, vooral cocaïne, via ons land naar de Europese markt. In een vorig rapport stelde het VS-ministerie dat jaarlijks naar schatting 16 ton cocaïne via de Antwerpse haven passeert. Maar het reële cijfer ligt aanzienlijk hoger, misschien in de buurt van 60 miljoen ton”, aldus het rapport.

Het blijkt steeds te gaan om een combinatie van Colombiaanse drugs en Afrikaanse drugskoeriers: “Het aantal drugskoeriers die vanuit Afrika op de luchthaven van Zaventem aankomen, is het voorbije jaar sterk gestegen. In de loop van 2007 werden er 116 onderschept”, kan men bijvoorbeeld in De Morgen (03.02.2008) lezen. Dat de werkwijze van de grote drugsleveranciers veranderd is, bevestigen ook binnenlandse rechercheurs. “We merken dat de Colombiaanse kartels Antwerpen nu mijden. Ze varen naar West-Afrika. Van daaruit worden smokkelaars betaald om kleine hoeveelheden cocaïne op passagiersvluchten (naar Zaventem) mee ts mokkelen”, aldus een woordvoerder.

Zaventem wordt ook steeds meer gebruikt om crimineel geld België binnen te brengen. “Sinds juni 2007 heeft de Belgische douane informatie over ongeveer 4,5 miljoen euro in cash die via de luchthaven werd getransporteerd. Daarvan werd slechts 670.000 euro daadwerkelijk in beslag genomen”, wat neerkomt op een schamele 15%.

Niet alleen cocaïne passeert in grote getale via ons land, ook heroïne wordt er blijkbaar met veel gemak verscheept en getransporteerd. België zou “een secundair centrum zijn voor distributie en verpakking” voor de heroïne, die via de Balkanroute naar Europa komt. In 2006 goed voor 277 kilo, in 2007 werd al 522 kilo onderschept (en vooral via Turkse vrachtwagens).

Tenslotte nog dit: via allerlei rapporten wordt ook duidelijk dat de nachtwinkels in dit ganse circuit een belangrijke schakel zouden kunnen spelen als illegale bankkantoren. Het internationale rapport geeft bijvoorbeeld aan dat de Belgische fiscus jaarlijks 384 miljoen euro aan belastingontvangsten verliest als gevolg van de fraude in die sector.

Hoe het beleid op dit rapport reageerde? In een aantal kranten verschenen vrijwel onmiddellijk berichten waarin vooreerst de cijfers belachelijk werden gemaakt. Verder beklemtonen bepaalde veiligheidsdiensten dat er in België integendeel minder drugs dan vroeger wordt onderschept, wat volgens hen zou neerkomen op een dalende trend! In De Standaard (04.03.2008) merkt Brice De Ruyver – een ‘topspecialist’, dat is geweten – op dat er zeker veel drugs door België verscheept en getransporteerd wordt, want dat we op dat vlak onze ligging tegen hebben. In Het Laatste Nieuws (04.03.2008) tenslotte kan men lezen dat “niemand ontkent dat er veel drugs door België passeren. België is een belangrijk transitland. Het is niet meer dan logisch dat er ook drugs met die legale trafiek worden meegesmokkeld”.

Misschien kan de premier zijn beleid eens wat aanscherpen, zodat België in het buitenland niet steeds vaker in verband wordt gebracht met criminaliteit? Misschien eerder hierin investeren dan steeds weer de boze Vlaamse separatisten met de vinger te wijzen en op de pianist te schieten? Vooraleer het Vlaams Belang proberen te beschadigen, zou het misschien verstandiger zijn om eerst voor eigen deur te keren, mijnheer de Eerste Minister?

(Peter Logghe)

Een historische kans voor Vlaanderen verprutst

Met Verhofstadt III is de kogel door de kerk: de verliezers van gisteren (het paarse beleid in het algemeen en PS en Open VLD in het bijzonder) bepalen het beleid van morgen en de eerstkomende maanden. Als het erop aan kwam om het eigen nietige persoontje de hemel in te prijzen, kon men niet om de lieveling van de francofone politiek heen, Guy Verhofstadt. Want – en nu citeren wij voor het gemak even uit de regeringsverklaring van Guy Verhofstadt einde december 2007 – wie heeft de afgelopen 15 jaar “de overheidsfinanciën op orde gebracht”? Wie heeft “de schuld drastisch afgebouwd”? Verhofstadt natuurlijk! Wie heeft vooral de communautaire vrede bewaard door 8 jaar lang een ijzeren omertà over alle gerechtvaardigde Vlaamse communautaire eisen uit te roepen? Jawel, dezelfde Verhofstadt die niet voor niets doorgaat als de chouchou van Franstalig België. Was het niet Onkelinx die in de volgende bewoordingen Verhofstadt als de perfecte aseksuele Belg omschreef: “C’est quelqu’un qui a beaucoup de valeur. Il a montré sa capacité à gouverner le pays dans la paix communautaire (…) Il a également su prouver qu’il connaissait bien les francophones et leur sensibilité”. Inderdaad.

Dat het dus dezelfde Verhofstadt is, die de vele, òòk communautaire, beloften uit zijn Burgermanifesten manifest onder de mat keerde, de geknipte figuur voor het Belgische establishment zou zijn om “België” en de eenheid te redden: wie zou zich hierover nog kunnen verwonderen? Het is alleen wonderlijk met welk gemak en met welke snelheid vooral het grote, zogenaamd Vlaamse kartel CD&V/N-VA bereid leek de Grote Roerganger te volgen.

In zijn beleidsverklaring maakte premier Verhofstadt de grote lijnen van de zogenaamde interimregering bekend:
- Het opmaken van een sluitende begroting 2008, door de voorziene tekorten weg te werken.
- Het ondersteunen van de koopkracht van de bevolking (maar hoe? De schatkist blijkt leeg?)
- De industrie nieuwe impulsen geven (aandacht voor KMO’s en het sociaal statuut van de zelfstandigen).
- Wat de arbeidsmarkt betreft, zal deze regering een gemeenschappelijke strategie uitwerken (geen regionalisering dus) met de deelstaten.
- De hoge kwaliteit van de gezondheidszorgen verder garanderen.
- Klimaat en energie zullen hoog op de agenda van de interimregering staan.
- Ook op het vlak van de mobiliteit wil deze regering bepaalde knopen doorhakken (nieuwe beheersovereenkomsten met de NMBS, het samenwerkingsakkoord Beliris).
- De modernisering van de dienstverlening van de overheid zal worden verder gezet.
- Inzake veiligheidsbeleid wordt het actieplan voor de strafuitvoering en de overbevolking van de gevangenissen worden versterkt, waar nodig.
- En tenslotte zal deze regering de teksten van het Verdrag van Lissabon snel in de verschillende parlementen indienen.

U kan een geeuw van verveling niet langer onderdrukken, beste lezer? Hetzelfde overkwam onze fractie. En ook op de banken van het CD&V-kartel bleek heel weinig enthousiasme, zelfs in die mate dat slechts weinig kartelkamerleden de handen op elkaar kregen. Vlaams Belangfractieleider Gerolf Annemans speelde in zijn reactie op de regeringsverklaring handig in op het ogenschijnlijke ongenoegen van de christendemocraten.en hekelde de toegevingen van alle Vlaamse, zogenaamde meerderheidspartijen.

Zo vroeg hij zich spottend af hoe het kon dat de Vlaamse partijen zo snel tot regeringsvorming konden worden verleid: “Ik zal u vertellen hoe die omschakeling zo snel is kunnen gebeuren. Dat heeft een reden: u hebt zich uiteindelijk bij de hand laten nemen door de bekwame gids, niet Jean-Luc Dehaene, maar door een nog veel bekwamere gids, Guy Verhofstadt”. En rechtstreeks tot Yves Leterme: “U zou reeds in 2004 niet in een Vlaamse regering stappen zonder dat B-H-V zou zijn gesplitst. Toen zei u ook al: laten we er maar in stappen en we zullen wel zien. In feite doet u nu hetzelfde. U vergeet de staatshervorming. U vergeet zelfs andermaal B-H-V”.

Verschillende politieke commentatoren, kan u tegenwerpen, waren nochtans opgelucht dat er een noodregering werd gevormd: De politici hebben dan toch hun verstand teruggevonden. “In heel de wereld is een politicus die zijn verstand gebruikt, iemand die zijn principes vasthoudt en ernaar handelt. Alleen in België is dit niet zo. Het verstand terugvinden in België betekent zijn principes vergeten en in een regering stappen zelfs zonder een programma”, aldus een scherpe Gerolf Annemans.

Het Vlaams Belang waarschuwde deze zogenaamde Vlaamse meerderheidspartijen meermaals: “Het volstaat het communautaire programma van de VLD vast te pakken en te zien wat er u te wachten staat, wat voor een schamele habbekrats er zal overblijven van al de communautaire beloftes (…) De profielen van de staatshervorming die Verhofstadt in zijn nota zal gieten, zijn nu – Gerolf Annemans hield zijn toespraak in de Plenaire zitting van 23 december 2007 – al gekend: de federale kieskring, het herfederaliseren van bevoegdheden en het uitbreiden van de Brusselse gemeenten”.

Zelfs de typisch Belgische pariteit – evenveel Vlaamse als Franstalige minister, met daarbovenop een aseksuele premier – werd niet eens gerespecteerd. “Dat de Vlaamse eerste minister echter wordt geïntegreerd in de Nederlandse taalgroep om aan een pariteit te komen, is du jamais vu”. Natuurlijk is deze Verhofstadt de ideale man voor zowel de francofone politieke wereld als het Belgische establishment.

Tenslotte wierp Gerolf Annemans het zogenaamde Vlaamse kartel nog voor de voeten dat het “voor de kiezer werkelijk hallucinant blijft dat u van het noodzakelijke – u bent naar de kiezer gegaan met de boodschap wat er noodzakelijk was om hervormingen te kunnen realiseren, om onze arbeidsmarkt te organiseren en onze pensioenen te kunnen blijven betalen – geruisloos bent overgeschakeld naar het haalbare, wat de Franstaligen u duidelijk hebben gemaakt dat haalbaar is”.

Zoals het zogenaamde commautaire ontwerp van Verhofstadt er nu ligt, is er aan de bonuszijde zelfs nog geen begin van een uitvoering van de 5 resoluties van het Vlaamse Parlement. Aan de maluszijde is er zovéél dat het zelfs niet de moeite loont om hierover in discussie te gaan. Dit is een globaal slecht, zéér slecht plan. Zelfs een krant die niet onmiddellijk van enige ‘Vlaamse gevoeligheid’ kan worden beschouwd, De Morgen (09.01.2008), schrijft dat “de premier op niet veel applaus vanuit Vlaams-nationale hoek zal moeten rekenen. Daarvoor lanceert hij te veel ideeën die de federale staat moeten versterken”.

De verantwoordelijkheid van het zogenaamde Vlaams kartel CD&V/N-VA is verpletterend. Naar de verkiezingen trekken en een pak kiezers aantrekken met een communautair programma en dan uiteindelijk – Voor wat? De poen? De postjes? – op dergelijk snelle manier overstag gaan terwijl net nù de druk op de Franstaligen zo begon te wegen, dat zelfs een politicoloog als Bart Maddens van de KULeuven een grote kans voor Vlaanderen zag opduiken: dit is inderdaad du jamais vu. Juist op dit moment laat het kartel de druk ontsnappen door snel in de noodregering van Verhofstadt te stappen. “Nu alle methodieken van de Belgische staatshervorming mislukt waren, ziet langzaamaan iedereen de werkelijkheid in, met name dat dit land niet meer te besturen valt. België is niet meer te besturen zonder dat daardoor Vlaanderen anders en slechter wordt bestuurd dan het zelf wil”. Belgische staatshervormingen zijn tijdverlies. Nu België op zijn laatste benen loopt, hebben wij liever geen staatshervorming dan een heropening van het dossier B-H-V”, waarmee Gerolf Annemans afsloot. Het oppositiewerk kan beginnen.

Taalgroepen in Kamer
88 Nederlandstalige verkozenen
62 Franstalige verkozenen

Meerderheid interimregering Kamer
Nederlandstalig
Franstalig
CD&V/N-VA 30 leden
MR 23 leden
Open VLD 18 leden
PS 20 leden

CdH 10 leden
Totaal 48 leden
Totaal 53 leden

Meerderheid: 101 leden

Oppositie Kamer
Nederlandstalig
Franstalig
Vlaams Belang 17 leden
Ecolo 8 leden
SP.a 14 leden
FN 1 lid
LDD 5 leden

Groen! 4 leden

Totaal 40 leden
Totaal 9 leden

Totale oppositie: 49 leden

(Peter Logghe)

Het verraad van links

Het lijkt wel alsof Belgisch links steeds minstens één decennium achter Nederlands links aan loopt. Zo wordt in het ‘harde’ evaluatierapport over de recente (federale) verkiezingsnederlaag van de SP.A – nota bene opgesteld door de hoofdrolspelers van de verkiezingscampagne – met geen woord gerept over het principiële verraad van links aan de eigen arbeidersachterban en over de multiculturele standpunten. In Nederland daarentegen leggen steeds meer linkse activisten, filosofen, auteurs en andere ‘specialisten’ de vinger op de wonde. Zo was er Joost Zwagerman, die vooral het wanbeleid van links in het onderwijs aan de kaak stelt (in De schaamte voor links, Querido, Amsterdam, 2007, ISBN 978 – 90 – 214- 3340 – 0).

Carel Brendel die in het verleden meewerkte aan allerlei iconen van progressief Nederland zoals Vrij Nederland, Het Parool, en uit een links, niet godsdienstig gezin komt, heeft het in een ongemeen scherp boek over de algemene abdicatie van links. Centraal stelt hij over de ondergang van links dat “vrijdenkers (die zich tegen het ‘religieus obscurantisme’ verzetten) aan de basis hebben gestaan van de progressieve beweging. Nu een nieuwe groep vrijdenkers – de islamcritici – die steun dringend nodig hebben, geven de progressieve democraten niet thuis. Het verraad van links is compleet”.

Onder het mom van multiculturele samenleving laten “feministen en socialisten van weleer toe dat fundamentalistische imams de klok eeuwen terugdraaien”, aldus Brendel. Het onvermogen om met dit fenomeen om te gaan leidt tot verkiezingsnederlagen van links in Nederland en eigenlijk in gans Europa. De strategie van links is even gevaarlijk als doeltreffend en een gekend Leidse rechtsgeleerde én islamcriticus Aphin Ellian vat ze als volgt samen: “Gerechtvaardigde kritiek op de islam wordt – zonder een zweem van argumentatie trouwens – ‘islamofobie’ en ‘racisme’ genoemd. Zéér gevaarlijk…

Of ontgoocheling van de jonge Ayaan Hirsi Ali in de visie van de PvdA (Partij van de Arbeid, de Nederlandse versie van ‘onze’ SP.A): “Ik was teleurgesteld in de PvdA. Ik was destijds lid geworden omdat ik dacht dat sociaal-democraten altijd opkomen voor de zwakkeren in de samenleving (…) In werkelijkheid werd de PvdA verblind door de multiculturele ideologie, die haar ertoe dwong de immigrantencultuur te respecteren. Toen ik zei dat de positie van moslimvrouwen nù veranderd moest worden, was de standaardreactie dat ik geduld moest hebben of noemden ze me ‘rechts’”.

In een uitvoerig deel schetst Carel Brendel de ontstaansgeschiedenis van het socialisme in Nederland en geeft hij een duidelijk idee van de zogenaamde cordon sanitaire tegen de linkse leiders. De keuze voor de islam is in dit opzicht een bocht van 180 graden, zoveel is duidelijk: “Het zijn de socialisten die de opkomst van een maatschappelijk totalitaire religieuze strekking willen subsidiëren”, aldus een bittere Brendel, die vreest dat alleen electorale redenen hiervan aan de basis liggen.

Hij noteert verder dat progressief Nederland altijd al een beetje blind is geweest voor de totalitaire kantjes van godsdiensten en ideologieën. Het volstaat hier te verwijzen naar de rol van allerlei progressieve kereltjes, zoals een Joris Ivens, die overtuigd bleef van de “nobelheid van de bedoelingen van Mao” bijvoorbeeld. Brendel noteert: “De fellow travellers van het communisme en de verdedigers van de extremistische tak van de islam hebben één eigenschap gemeen: het goedpraten en/of bagatelliseren van onderdrukking en terreur”.

Beangstigend is vooral het verval van de vrijheid van meningsuiting, die Brendel als volgt illustreert: “Mijn grootvader kon 100 jaar geleden in een Overijssels dorp zonder al te veel gevaar de kerk de rug toekeren. Een eeuw later is het voor veel Nederlandse moslims onmogelijk om openlijk te verklaren dat ze de islam hebben verlaten”. En ook volgende vaststelling zal politiek correct Nederland doen steigeren: “Nederland ondervindt al bijna 40 jaar de desastreuze gevolgen van deze weg-met-ons-mentaliteit”.

Kan links deze Europese trend nog ombuigen? Als je de verkiezingsevaluatie van SP.A (in De Morgen en in De Standaard, 04.09.2007) leest, moet je daar op zijn minst aan twijfelen. De auteur Brendel zelf stelde volgend 10 puntenprogramma op, dat in staat moet zijn van de PvdA opnieuw een Nederlandse sociaal-democratische partij te maken:

1. Linkse partijen moeten vanaf nu een kritische houding aannemen t.o.v. het religieus fundamentalisme.
2. Links moet duidelijk stelling nemen tegen het opdringen van religieuze normen aan vrijzinnig denkende moslims en ongelovigen.
3. De linkse partijen moeten solidair zijn met mensen die worden bedreigd vanwege hun kritiek op het islamisme en andere negatieve aspecten van de islam.
4. De scheiding tussen kerk en staat als leidend principe moet men beklemtonen. Geen hoofddoekjes, keppeltjes en kruisjes meer op openbare scholen.
5. Godsdienst mag geen bevoorrechte plaats innemen als het gaat om vrijheid van meningsuiting.
6. Het wordt hoog tijd dat linkse feministen opkomen tegen de onderdrukking van moslimvrouwen: besnijdenis, eerwraak, gedwongen huwelijken, seksuele apartheid, er zijn voldoende mogelijkheden.
7. Brendel roept op om het maatschappelijk debat zindelijk te voeren: géén demoniseren meer van de tegenstanders, stoppen met onjuiste vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog. Ophouden ook om elke vorm van kritiek op de islam als ‘islamofobie’, ‘wij-zij-denken’, ‘polarisatie’ of ‘haatzaaien’ te bestemplen.
8. Links moet af van de idee dat assimilatie een kwalijke vorm van racisme is.
9. Linkse partijen mogen niet meer wegduiken voor discussie over immigratie, integratie en islam uit angst voor de allochtone kiezer.
10. Linkse cabaretiers: stop met de afgezaagde grappen over Wilders en Verdonk. Pak de fundamentalistische moslims nu eens eindelijk even hard aan als christenen en de paus.

De kans dat links in Vlaanderen, in België, hierop ingaat is bijzonder klein. Ten eerste zouden ze hun ‘ongelijk’ moeten toegeven. Ten tweede zou hiermee de cordon sanitaire – één van de pijlers van het moderne, multiculturele en anti-Vlaamse België - tegen het Vlaams Belang op de helling komen te staan, waardoor bepaalde Belgische evenwichten hierdoor in gevaar zouden komen.

Ondertussen wordt het lijstje van politiek niet correcte Nederlandse auteurs godzijdank steeds langer: naast de genoemde auteurs lezen we met veel genoegen Sylvain Ephimenco, Geraard van Westerloo, Gerry Van der List, Paul-Klein Jager. Een links-populaire partij als SP ziet het terecht zo: “Het gaat er niet om wat wij willen, maar om wat de mensen van ons willen (…) Gastarbeiders moeten of voluit voor de Nederlandse nationaliteit kiezen en zich aanpassen (…) of terugkeren”. Maar ja, wat baten kaars en bril, …

Peter Logghe

Brendel, C., Het verraad van links, Uitgeverij Aspekt, Soesterberg, 2007, 242 pagina’s,
ISBN 978 – 90 – 5911 – 579 – 8.

Europeanen die de multicultuur voorstaan, vertonen de neiging om allerlei alarmerende berichten over ‘massale inwijking’, ‘verovering’, en dergelijke, zoveel mogelijk te minimaliseren. Tot ze met de neus op de feiten worden gedrukt. Oeps!

U zult zich herinneren dat naar aanleiding van de uitbreiding van de Europese Unie in 2004 met een aantal nieuwe lidstaten in Centraal- en Oost-Europa, er vanuit bepaalde zijde werd gepleit om ook de arbeidsdeuren wagenwijd open te gooien. Globaal waren er twee scenario’s: de voorstanders van een globale economie en een multiculturele samenleving waren voorstanders van het wegvallen van alle beperkingen, en voorzagen tezelfdertijd geen al te massale bevolkingsverschuivingen van Oost-Europa naar West-Europa. De sceptici, de tegenstanders van de multiculturele samenleving, waarschuwden integendeel voor een nieuwe invasie.

In Groot-Brittannië bepalen de ‘multiculturalisten’ onder Blair (Labour) het beleid, ze trokken de kaart van de open grenzen. “Bij het openstellen van haar grenzen in 2004 voorspelde de Britse regering de instroom van ongeveer 15.000 nieuwe werknemers uit de acht nieuwe lidstaten” (Metro, 23.08.2006).

Ondertussen kon al een eerste balans worden opgemaakt. De grenzen zijn opengegaan voor Polen, Tsjechen en Slowaken, en de Britten hebben het gemerkt ook. Metro bericht: “Uiteindelijk lieten 427.000 nieuwe EU-onderdanen, waarvan ruim de helft uit Polen komt, zich registreren op de Britse arbeidsmarkt. Volgens de Britse minister van Binnenlandse Zaken Tony McNulty ligt het echte cijfer veeleer rond de 600.000” (!). Van een ‘kleine’ misrekening gesproken. Elsevier (26.08.2006) heeft het zelfs over “wellicht zelfs 800.000”.

Natuurlijk mogen de tegenstanders van de multicultuur hieruit geen argumenten putten. Daarom haastte dezelfde minister zich om te melden dat er “momenteel de meerkost voor de sociale zekerheid meer dan aanvaardbaar is”. Zo keurde de Britse kinderbijslag ondertussen al meer dan 27.000 aanvragen goed voor kinderen van werknemers uit Centraal-Europa. Nochtans komen er scheuren in het linkse behang. Zo waarschuwt de Engelse Kamer van Koophandel voor ‘de sociale gevolgen’. Een uitgelekt rapport van het Britse ministerie van Binnenlandse Zaken stelt dat er bij Roemeense en Bulgaarse toetreding (verwachte toetredingsdatum 1 januari 2007) al binnen een jaar 60.000 tot 140.000 Roemenen en Bulgaren kunnen worden verwacht, van wie 45.000 ‘ongewensten’ met een strafblad.

Ondertussen dreigt Londen hardere met hardere voorwaarden voor Roemeense en Bulgaarse werknemers in 2007, als Roemenië en Bulgarije tot de EU toetreden. Waarom toch, als de meerkosten zo aanvaardbaar zijn? Of vreest de overheid misschien dat het ergste nog moet komen? Ook in Groot-Brittannië is het schaduwboksen tot regeringsbeleid verheven.

Tenslotte bereiken ons berichten dat Oostenrijk en Duitsland hebben aangekondigd dat ze de beperkingen op het vrij verkeer van arbeid behouden tot minstens 2011 (dagelijkse nieuwsbrief van EU observer, 21.08.2006). In Nederland hebben zowel het door staatssecretaris Henk van Hoof (VVD) als het Centraal Planbureau (Elsvevier bericht) erkend dat er nadelen verbonden zijn aan het vrijelijk toelaten van Oost-Europeanen. “Zo kunnen zij Nederlandse ingezetenen uit hun baan verdringen of de kansen van Nederlandse werklozen om aan het werk te komen, verminderen. De lonen van vooral lager betaalden in Nederland worden bedreigd”.

Nog volgens het Nederlandse Elsevier tenslotte zouden de enkele duizenden Oost-Europeanen in de Zuid-Hollandse bollenstreek ‘een onevenredig aandeel’ hebben in de verstoring van orde en veiligheid. Er zou sprake zijn van drankmisbruik, vechtpartijen, inbraken en diefstal, dat hiervoor politiemensen citeert.

De Europese Unie voert dus geen consequent beleid. Voor het ene land wil men dus wel open grenzen (Polen), voor het andere land (Roemenië of Bulgarije) niet. Deze tegenstrijdige signalen zijn het gevolg van een kortzichtig, en door en door politiek correct beleid, dat geen rekening houdt met de werkelijkheid. Tot de realiteit voor de deur staat.

(Peter Logghe)

Wil de overheid in België door halfslachtige hervormingen van de asielprocedure de mogelijkheden nog versoepelen om het land binnen te komen en produceert men aan de lopende band met de meest soepele nationaliteitswet aan de lopende band ‘nieuwe Belgen’, dan heeft Zwitserland zopas bewezen dat het nog steeds een democratie is en heeft het de wil van het volk opgevolgd. Reeds in december 2005 keurde het Zwitserse parlement – onder impuls van de rechtse Schweizer Volkspartei (SVP) van Christoph Blocher - nieuwe, strengere asielwetten goed, die door enkele internationale waarnemers onmiddellijk “omstreden” en “strijdig met de Conventie van Geneve” werden genoemd. Een coalitie van centrumlinkse partijen en organisaties dacht de internationale druk te kunnen gebruiken om met een referendum de wetten tegen te houden.

Eilaas voor de progressieve kerk: “De publieke opinie blijkt er echter van overtuigd dat asielzoekers en andere nieuwkomers te veel van de Zwitserse sociale voorzieningen profiteren”, schrijft Metro (25.09.2006). De Zwitserse bevolking keurde de strengere wetten massaal goed. “Volgens de eerste uitslagen vindt bijna 70% van de Zwitsers de omstreden nieuwe wetgeving niet te streng”, aldus nogmaals Metro. En met een participatiegraad van 48% lag de deelname aan het referendum bovendien uitzonderlijk hoog, voegt de krant eraan toe.

Minister van Justitie, Christoph Blocher, is een tevreden man: “Het soevereine volk besloot de humanitaire tradities van Zwitserland te bewaren en resoluut tegen misbruik te strijden” (De Standaard, 25.09.2006). De progressieve media hebben het moeilijk met de beslissing van de Zwitsers, zoveel is duidelijk. Meesmuilend merkt De Morgen op dat de houding van de Zwitsers onbegrijpelijk is, omdat het land momenteel met het laagste aantal asielaanvragen te maken krijgt in twintig jaar. Links probeert Zwitserland voor te stellen als een egoïstisch, “racistisch” landje, maar vergeet wel (toevallig?) het juiste kader te schetsen. Want ook in Zwitserland waren de misbruiken wijd verspreid: asielzoekers vernietigden bij aankomst hun papieren en weigerden elke samenwerking met de overheden. Een industrie van advocaten, sociale arbeiders en andere ‘Gutmenschen’ had slechts één doel voor ogen, ervoor zorgen dat de asielzoekers in het land konden blijven.

Op een bevolking van 7,5 miljoen inwoners zijn er namelijk niet minder dan 1,5 miljoen van vreemde origine. Zo egoïstisch zijn de Zwiters: 20% vreemdelingen in eigen land opvangen. Daar komen nog eens tussen 100.000 en 150.000 illegalen bij, en 70.000 asielzoekers, waarvan er 24.000 het statuut van politiek vluchteling hebben verkregen, 11.000 momenteel in onderzoek zijn en 11.000 gerepatrieerd moeten worden (Le Vif/l’Express, 22.09.2006).

Wat houden de nieuwe, zogenaamd ‘controversiële’ maatregelen trouwens in? “Nieuwe asielzoekers moeten binnen 48 uur hun identiteit kunnen bewijzen met geldige papieren. ‘Mensen zonder papieren’ gaan er zonder pardon uit. De uitkeringen gaan omlaag voor asielzoekers van wie de aanvraag is afgewezen. En volwassenen die zich enkel voordoen als vluchtelingen, kunnen in afwachting van hun deportatie (bedoeld is: terugkeer) tot twee jaar opgesloten worden”, schrijft De Standaard.

De Belgische politiek correcte media gaan voorbij aan een fundamentele zaak: in Zwitserland wordt de bevolking tenminste naar haar mening gevraagd. In Zwitserland kan iedereen, die voldoende handtekeningen verzamelt, een belangrijke wetswijziging of –voorstel aan een algemene en bindende bevraging onderwerpen. In België bestaat deze vorm van democratische correctie niet eens. Enige bescheidenheid, vooral van de linkse superdemocraten dus, zou niet misstaan. Het lijkt soms alsof multiculturele, progressieve krachten alleen vóór democratie zijn, zolang de bevolking haar stellingen bekrachtigt, maar het er moeilijk mee hebben als er in een andere richting wordt gestemd.

Buitenlandse pers

Was de Belgische - grotendeels progressieve - pers licht euforisch tot helemaal ‘high’ over de resultaten van Janssens, dan bekeek de buitenlandse pers de gemeenteraadsverkiezingen meestal nuchterder, en onvermijdelijk objectiever. Is het de afstand? Of benevelden de wensdromen van de progressieve pers – om ‘eindelijk’ het Vlaams Belang te stoppen – een juist zicht op de resultaten?

Hier volgt een overzicht van citaten uit de buitenlandse pers. Beginnen we met Le Monde, die als enige het verhaal van ‘het einde van het Vlaams Belang’ slikt: “Patrick Janssens slaagde in een driedelige opdracht: hij deed de socialistische partij stijgen van 19% tot 35% van de stemmen, hij deed het Vlaams Belang op de tweede plaats eindigen en versloeg Filip Dewinter in de slag om de voorkeurstemmen.” De Figaro – van burgerlijk-rechtse strekking – zoekt het in dezelfde hoek: “Vlaams Belang wint, maar niet spectaculair. Vlaams Belang afgeremd in haar opmars door de steden” (09.10.2006). De linkse Libération is al heel wat voorzichtiger, en meent dat “het Vlaams Belang zijn plaats als eerste politieke partij in het noorden van België versterkt heeft”, en dat het zijn 13de verkiezingsoverwinning op rij heeft behaald. “Als deze resultaten in de federale verkiezingen van 2007 worden bevestigd, dan ziet het er voor de paarse regering slecht uit” (11.10.2006).

De Engelstalige kranten staan minder onder invloed van de Franstalige journalistiek en dat is te merken. Zo schrijft The Independant: “De partij (bedoeld is Vlaams Belang) was het mikpunt van de Belgische oppositiepolitiek en heeft daarvan geprofiteerd”. Scherper nog reageert CNN (12.10.2006): “De Belgische eerste minister Verhofstadt dacht een dapper gezicht te moeten zetten na de wijd verspreide verliezen ten voordele van het extreemrechtse Vlaams Belang, dat met de meeste stemmen van de liberalen in Vlaanderen ging lopen… Op basis van de provinciale resultaten steeg de anti-immigratiepartij tot 20,6% van de stemmen tegenover 14,9% zes jaar geleden, waarmee ze op de tweede plaats eindigde”. Het is niet omdat Janssens in Antwerpen alle andere partijen oppeuzelde en Dewinter versloeg dat de buit binnen is, voorspelt hetzelfde CNN: “Dat doet niets af van het rechtse succes van het Vlaams Belang door grootste fractie te worden in zeven gemeenteraden.”

De Nederlandse pers heeft de hardste kritiek op de linkse euforie. De mindere groei van het Vlaams Belang in Antwerpen stad “leidde tot iets te uitbundige reacties bij Dewinters tegenstanders, die zich ten onrechte rijk rekenden en al de ondergang van het Vlaams Belang in Antwerpen voorspelden (…) Het cordon sanitaire leidt tot het soort politieke correctheid waarvan veel kiezers bunzig zijn. Dat hebben ze gisteren duidelijk laten blijken” aldus NRC Handelsblad.

De krant windt er geen doekjes om: “De zoveelste verkiezingszege op rij van Dewinter zou dit maal voor de Vlaamse politiek aanleiding moeten zijn tot zelfreflectie. Wat heeft het cordon sanitaire opgeleverd en wat doen de klassieke partijen aan de kritiek van de kiezers op de uitwassen van de multiculturele samenleving? Het antwoord op beide vragen luidt: weinig.”

De Nederlandse kranten smeren de liberale nederlaag van Verhofstadt breed uit: “Liberale VLD verliest over de hele lijn”, leest men her en der. Trouw (10.10.2006) schrijft: “De Belgische regering likt zijn wonden na de gemeenteraadsverkiezingen van afgelopen zondag. Maar het cordon sanitaire is nog niet weg (…) De liberaal-socialistische regering van premier Guy Verhofstadt heeft een probleem”. Voor heel wat Nederlandse commentatoren is het duidelijk: het arrogante en frivole Vlaamse zogenaamde multiculturalisme speelt het Vlaams Belang in de kaart.

De scherpste kritiek formuleert politicoloog Deschouwer in NRC Handelsblad (10.10.2006), die de euforie van links onterecht vindt: “Gemeenteraadsverkiezingen moet je vergelijken met gemeenteraadsverkiezingen. Bovendien leest men de uitslagen alsof die zich beperken tot Antwerpen”. De Vlaamse pers kopt dat Janssens het Belang heeft gestopt en dat het Vlaams Belang zijn plafond heeft bereikt. Professor Deschouwer merkt schamper op: “Maar als dit (33,5%) het plafond is van het Vlaams Belang in Antwerpen, dan is dat wel een erg hoog plafond”. Daartegenover staat dan nog eens de “zeer grote winst in kleinere gemeenten”.

De buitenlandse pers is niet alleen niet euforisch, ze is ook scherp voor het cordon sanitaire. Journalist Ger Groot vat het zo samen: “In werkelijkheid heeft het cordon sanitaire de politieke gezondheid in Vlaanderen op alle vlakken ondermijnd” (NRC Handelsblad, 10.10.2006).

(Peter Logghe)

Duw een beetje, er kan nog eentje bij

Je mag dan al denken dat Vlaanderen ondertussen vol flitspalen staat – volgens onze laatste schatting 1.200 in Vlaanderen tegen ongeveer 30 in Wallonië – de Vlaamse regering plant nog 167 bijkomende flitspalen in Vlaanderen neer te poten.De Tijd (29.05.2006) meldt: “Het gaat om 109 ‘roodlichtcamera’s’ die zowel snelheidsovertredingen als het negeren van een stoplicht registreren, en 58 onbemande snelheidscamera’s”. Nu hebben wij natuurlijk niets tegen een grotere verkeersveiligheid, zeker als daarmee mensenlevens worden gered.
Waar men zich wel ernstig vragen kan bij stellen, is de houding van Wallonië. Wallonië blijft rond de pot draaien. In Het Laatste Nieuws (29.05.2006) blijkt dat de 29 flitspalen die het Waalse Gewest heeft geplaatst, “dringend moeten uitgerust worden met snelheidscamera’s”. Wat dus niet minder of niet meer betekent dat er momenteel ongeveer geen enkele van de 29 flitspalen snelheidsovertredingen registreert?

Natuurlijk, wij weten het, het gewest is bevoegd voor de plaatsing van de flitspalen. Maar als men vaststelt dat België – de inning van de verkeersboetes gebeurt federaal – in 2005 zomaar eventjes 299 miljoen euro inde, en dat men niet om het harde feit heen kan dat niet minder dan 83% van de verkeersboetes in Vlaanderen worden geïnd en amper 5% in Wallonië, dan moet elke Vlaming zich toch ernstig vragen stellen. De opbrengsten van die verkeersboetes in een federale pot worden gestort en volgens een federale verkeerssleutel in de kas van de 106 verschillende politiezones belanden. Deze ‘transfers’ van Vlaanderen naar Wallonië zullen in de toekomst alleen maar toenemen.

Op de vraag wanneer Wallonië zinnens is om extracamera’s te plaatsen, verstopte PS-minister Daerden zich achter het feit dat er technische problemen waren met de homologatie van de radars. Hij “sluit niet uit dat er extra camera’s komen in Wallonië eens de technische problemen van de baan zijn.”

De waarschuwing van Eric Donckier in Het Belang van Limburg (30.01.2006) blijft overeind: “Vlaanderen en Wallonië zijn twee totaal verschillende landen. Sociaal-economisch is dat zo, maar ook op andere terreinen (…) Nu, dat mag allemaal, de Walen moeten zelf weten wat ze willen en niet willen. Maar indien de verkeersveiligheid dan toch geen prioriteit is in Wallonië, waarom moet Wallonië dan méér geld krijgen uit het verkeersboetefonds, geld dat in principe bestemd is voor investeringen in verkeersveiligheid?” In mensentaal: houdt de opbrengsten van het verkeersboetefonds in Vlaamse handen en investeer in Vlaanderen in verkeersveiligheid! Nu vraagt het écht niet zoveel politieke moed om de opbrengsten van de verkeersboetes in Vlaanderen te houden. Op 27 augustus 2004 vond Vlaams minister van Mobiliteit Kathleen van Brempt (SP.A) het niet correct dat zoveel van de Vlaamse flitspaalboetes in de Waalse kas terechtkomt. Stoer verklaarde ze: “Ik wil de opbrengst van de verkeersboetes in Vlaamse handen houden”. We hebben er ondertussen nog maar weinig meer van gehoord. U wel?

(Peter Logghe)

Wanneer eindelijk antidrugsbeleid?

Uit Het Laatste Nieuws vernemen we dat een zakenman onlangs werd geïnterneerd nadat hij na langdurig cannabisgebruik zijn vader vermoordde en zijn moeder probeerde te vermoorden. “Volgens de gerechtspsychiater was de dader op het moment van de moord geestesgestoord, een gevolg van zijn jarenlange cannabisgebruik”, aldus Het Laatste Nieuws (14.06.2007). Een woordvoerder van de Vereniging voor Alcohol- en andere Drugproblemen windt er geen doekjes om: “Labiele mensen die geruime tijd cannabis gebruiken, krijgen veel sneller een angstaanval dan normale mensen. Over die gevaarlijke bijwerking van softdrugs is de wetenschap het eens”.

In 2004 waren er in dit dossier trouwens al duidelijke aanwijzingen dat cannabisgebruik tot geestesziekten leidde. Op reis in Turkije gebruikte dezelfde zakenman dagenlang cannabis en ging uiteindelijk volledig door het lint. Hij zag toeristen aan voor terroristen en probeerde daarom het vliegtuig te laten crashen. Hij kon slechts op het nippertje worden gestopt.

Uit een tweede bericht vernemen we dat bijvoorbeeld in Limburg het cannabisgebruik, het gebruik van de zogenaamde soft drugs, alarmerend is toegenomen. “Problemen met cannabis in Limburg worden onrustwekkend”, aldus Het Belang van Limburg (14.06.2007). Op een jaar tijd deden liefst een kwart meer cannabisverslaafden een beroep op het Centrum voor Alcohol- en andere Drugsverslavingen (CAD), blijkt uit het jaarverslag van CAD-Limburg.

De cijfers zijn inderdaad alarmerend: “Vorig jaar vroegen 567 cannabisverslaafden hulp bij het CAD-Limburg. Dat is 25% meer dan in 2005. Daarmee zijn de cannabisgebruikers opgeklommen tot de tweede grootste groep binnen het centrum”. Een kwart van de verslaafden meldt zich uit eigen initiatief aan bij het CAD. “Maar steeds meer probleemgebruikers worden via de federale politie doorverwezen”, leren ons verder de cijfers.

Cannabisgebruik neemt hand over hand toe en de mensen ‘op het veld’ slaan alarm. In Antwerpen bijvoorbeeld werd een massale drugshandel ontdekt via Marokkaanse vzw’s. In niet minder dan 19 op de 45 zogenaamde Marokkaanse theehuisjes werd vastgesteld dat men er drugs ‘onder den toog’ verkoopt.

Paars (maar ook gedeeltelijk CD&V) draagt hierin een verpletterende verantwoordelijkheid. Wat hulpverleners steeds meer stoort, is de onduidelijke communicatie van de overheid over het gebruik en de strafbaarheid van gebruik. “Het draait voornamelijk rond de communicatie die rond cannabis is gevoerd. De drug wordt als risicoloos omschreven en zou enkel een opstap naar harddrugs zijn. Maar cannabisgebruik op zich is zeker niet zonder risico.” Wie herinnert zich in dit verband niet de verklaring van Anciaux, dat hij in zijn jonge jaren “zoals iedereen ook wel eens een onschuldig jointje” had gerookt?

De Vlaamse Vereniging van Behandelcentra in de Verslaafdenzorg (VVBV) maakte begin juni 2007 cijfers bekend over het aandeel min-twintigers bij druggebruikers. “Meer dan de helft (57%) van deze min-twintigers komt daar terecht met een cannabisverslaving”, aldus De Morgen (01.06.2007). Verslaving begint bij cannabis, en in tegenstelling tot wat links ons lange tijd voorhield, blijft het voor de meesten niet bij cannabis. Dezelfde woordvoerder: “Maar liefst 75% van de jonge verslaafden die in behandeling gaat, is afhankelijk van meerdere producten. Al 21% van de min-twintigers is verslaafd aan heroïne en nog eens 19% aan cocaïne of amfetamine”.

De gevolgen voor deze groep kinderen? 90% van de drugsverslaafde min-twintigers behaalt geen diploma van volledig middelbaar onderwijs. Meer dan 60% heeft alleen lager onderwijs afgemaakt. Ze komen, aldus het rapport van de VVBV grotendeels in de marginaliteit terecht.

Voor enkele jaren deed het establishment schamper over de zogenaamd repressieve visie van het Vlaams Belang op drugs. Nu stelt men het failliet van het drugbeleid in België vast. Tijd voor verandering dus.

(Peter Logghe)

De leugens van Paars

In 2001 leest men in de federale beleidsverklaring van Paars: “België kan zich onmogelijk langer veroorloven het beeld te laten bestaan dat van alle landen van Europa hier de hoogste belasting op ondernemingen wordt betaald.” (Trends, op 6 oktober 2005). Steeds opnieuw zou Paars verklarendat de belastingen zouden dalen, en de VLD nam belastingverlaging op in haar lijstje verkiezingsbeloften.

Reeds op 13.10.2005 werd een rapport van de OESO bekendgemaakt, waaruit bleek dat de belastingdruk in dit land opnieuw licht steeg (t.o.v. 2004): van 45,4 % naar 45,6 %. België moest nog slechts twee landen voor laten gaan als het op belastingdruk aankomt: alleen Zweden en Denemarken scoren op dat vlak slechter: Zweden heeft een belastingdruk van 50,7 % en Denemarken van 49,6%. Alle andere landen in Europa, álle andere Europese landen hebben een lagere belastingdruk.

Er mag dan al in 2006 op Europees vlak van een (beperkte) economische herleving sprake zijn, feit is dat de Belgische economie op slechts zes jaar tijd bijna 20% marktaandeel verloren is. Volgens de OESO is de concurrentiekracht enorm gedaald, omdat de loonkosten per eenheid product sneller stijgen dan bij onze handelspartners (De Tijd, 29.11.2006).

Maar misschien doet de industrie het dan beter en is België alleen gehandicapt door zijn hoge loonkost? De Tijd (20.12.2005) helpt ons ook inzake industriële ontwikkeling van allerlei illusies af: “In de eurozone daalde de industriële productie met 0,8% tegenover september en bleef ze nagenoeg stabiel ten opzichte van oktober vorig jaar. De Belgische industrie presteerde veel slechter. De productie verminderde met 2,7% op maandbasis en zakte met liefst 7,7% op jaarbasis”. Ook uit de faillissementscijfers van het bureau Graydon blijkt een neerwaartse spiraal: “Voor de tweede maand op rij stijgt het aantal faillissementen in ons land. In november 2006 gingen er 651 bedrijven over de kop, een stijging met ruim 7% ten opzichte van november vorig jaar. November 2006 wordt hierdoor de op één na zwartste novembermaand ooit” (01.12.2006).

Volgens een studie van enkele topmensen van Deloitte blijkt dat Belgïe veruit de hoogste vennootschapsbelasting kent. De gemiddelde vennootschapsbelasting van de OESO-landen bedroeg in 2004 29,70% en in 2005 26,49%, het Europese gemiddelde 23,3%, en België 33%. Ook op het vlak van de btw behoort België (met 21%) tot de zwaarste regimes in de EU. Het EU-gemiddelde bedraagt 19,4%. Voor de 62 landen die een belasting over de toegevoegde waarde (BTW) of een algemene goederen- en dienstenheffing (GST) toepassen, bedraagt het gemiddelde 16,4%” (De Tijd, 15.12.2005).

Nog in 2006 maakte de OESO tenslotte cijfers bekend van de globale belastingdruk in de 30 belangrijkste industrielanden. De resultaten waren ontluisterend: De Belgische belastingdruk op een modaal gezin ligt 12,1% boven het gemiddelde van de 15 oude lidstaten van de EU en 15,8% boven dat van de 30 lidstaten tellende OESO (De Morgen, 30.03.2006).

Steeds meer mensen op het veld winden er geen doekjes meer om: Paars is geen bedrijfsvriendelijke regering en ook de aanwezigheid van de VLD maakte hierin geen verschil. “Over het hele leven van haar burgers pakt de overheid meer dan de helft van iedereen die wat doet, heeft of besteedt (…) (Dit geld wordt dan) verkwanseld aan te veel ambtenaren, te veel corruptie, te veel witte olifanten, te veel kosten door de heterogeniteit van België” (Frans Crols in Trends, 16.11.2006). Splits dan eindelijk deze kunstmatige staat, elk cijfergegeven roept het uit.

(Peter Logghe)

Met 50-jarige VVB naar onafhankelijkheid

De Vlaamse Volksbeweging (VVB) werd in 1956 opgericht als partij-onafhankelijke drukkingsgroep die ijverde voor federalisme, toen een revolutionair project. Sinds duidelijk werd dat federalisme in België niet werkt en dat elke staatshervorming dit land ingewikkelder, onefficiënter en minder democratisch maakt, streeft de VVB ernaar van Vlaanderen een volwaardige lidstaat van Europa te maken, een al even revolutionair project. Door haar complexloze, dynamische en rationele aanpak, spreekt de VVB steeds meer mensen aan. De vereniging kende de laatste jaren dan ook een stevige verjonging en zag haar ledenaantal groeien tot 6.000, verspreid over meer dan 100 lokale afdelingen.

Naar aanleiding van haar 50ste verjaardag keek de VVB met enige fierheid even achterom naar de talrijke verwezenlijkingen, en wierp ze vooral een blik op de toekomst: de onafhankelijkheid van Vlaanderen. Op zondag 26 november in de Oktoberhallen in Wieze organiseerde deze Vlaamse strijdvereniging een daverende feestmeeting. Meer dan 2.000 deelnemers reageerden enthousiast op de uitnodiging van voorzitster Rita De Bondt en haar ploeg.

In haar door het publiek fel gesmaakte toespraak haalde mevrouw De Bondt onder andere uit naar het Belgische ‘rechtssysteem’, dat het nodig vindt een Vlaamse partij te laten beoordelen door Franstalige Staatsraden, waardoor de taalwetgeving opnieuw 150 jaar achteruit wordt geslagen.

Ondervoorzitter Pieter Bauwens beklemtoonde dat het federalisme allang afgedaan heeft als oplossing voor de communautaire problemen in België. België draait vierkant, “de meeste Vlaamse politici weten dat, maar velen blijven steken bij de optie van nog maar eens een staatshervorming. Het gevolg is onbehoorlijk bestuur en is nefast voor Vlamingen en Walen”. Bauwens en De Bondt waarschuwden de Vlaamse partijen voor toegevingen in het B-H-V-dossier: Vlaanderen moet geen énkele prijs betalen voor iets wat grondwettelijk al lang had moeten geregeld zijn. Verdere staatshervormingen vonden beide sprekers totaal overbodig, als er niet heel snel naar de volledige boedelscheiding werd gestreefd.

Dat een politiek pluralistische strijdvereniging zijn nut heeft, bewees de massale deelname aan deze onafhankelijkheidsmeeting. Ook het Vlaams Belang ontbrak niet op het appel en was aanwezig met een ruime delegatie, waaronder de kopstukken van de partij.

Peter Logghe

Van deze prins geen kwaad?

De fraudezaak – de zaak-Laurent

Neen, we trappen niet in de open val om alles met alles te verbinden - wat een bepaalde pers ons nochtans probeert in de schoenen te schuiven, zie Le Soir – maar maken mooi het onderscheid tussen de marinefraudezaak die voor de rechtbank van Hasselt wordt uitgevochten en de dotaties aan de prins en aan de vzw Kint.

Het ganse verhaal, waarbij de marinefraudezaak door het geklungel van àlle partijen onvermijdelijk een discussie op gang bracht over de legitimiteit van de dotaties, werd aan het rollen gebracht door een oud-marineofficier, die een 6-tal jaar geleden aan het licht bracht dat hij verplicht werd om valse facturen uit te schrijven. De genoemde (oud-)marineofficieren moesten voor de rechtbank verschijnen.

Men zal zich herinneren dat de prins niet beschuldigd werd. “Het meest bijzondere aan de zaak ‘prins Laurent’ is dat prins Laurent er niet in voorkomt. Volgens het parket van Hasselt heeft de prins er ook niks mee te maken”, was de commentaar in P-Magazine (09.01.2007). Hoe kon de procureur Laurent vrijpleiten zonder hem gehoord te hebben? Het Laatste Nieuws was zo mogelijk nog scherper: “Tijdens het zes jaar durende onderzoek deed de procureur geen enkele moeite om prins Laurent aan de tand te voelen over zijn mogelijke rol in de marinefraude, maar gisteravond kondigde de openbare aanklager aan dat hij de recherche naar de prins zou sturen” (09.01.2007). Van der Kelen vroeg zich luidop af: “Welk spel speelt de procureur? De ondervraging (…) gebeurde zonder toestemming van de rechtbank (…) Zoiets is nooit gezien: van zodra een rechtszitting aan de gang is, is het onderzoek afgesloten (…)”. Van der Kelen zei het niet met zoveel woorden, maar er is geen twijfel mogelijk: het zaakje stinkt.

Enkele Limburgse oud-officieren, ondertussen op het verdachtenbankje, waren zeer formeel: “Prins Laurent was de opdrachtgever van de werken in zijn villa en zijn dierenklinieken die door de marine betaald werd. Hij kende de afkomst van het geld”. Maar door als getuige op te treden, kon hij zichzelf niet beschuldigen. Slim, heel slim. Tezelfdertijd echter wekte men de indruk dat men de prins tegen elke prijs buiten schot wilde houden.

De dotaties

Uiteindelijk moest de vraag naar het nut van de dotaties aan de prinsen en prinsessen wel gesteld worden. “Ongewild is zo het voortbestaan van de monarchie in vraag gesteld”, schreef Paul Geudens in Gazet van Antwerpen (10.01.2007). Is het normaal dat wij met ons allen bijdragen in dotaties voor prinsen die in geen lengte van jaren ooit de troon zullen bestijgen.

2003
2004
2005
2006
2007
Vorstenpaar
7.576.000
8.152.000
8.155.000
8.695.000
9.542.000
Prins Filip
844.000
859.000
882.000
906.000
924.000
Koningin Fabiola
1.316.000
1.346.000
1.380.000
1.416.000
1.444.000
Prinses Astrid
292.000
297.000
305.000
314.000
320.000
Prins Laurent
278.000
282.000
292.000
306.000
312.000
Totaal
10.306.000
10.936.000
11.014.000
11.637.000
12.542.000

“Het is de huidige premier Guy Verhofstadt, die, kort na zijn aantreden in 1999, besloot om het Parlement voor te stellen om de prins een jaarlijkse dotatie uit te keren. Op die manier wilde hij een einde stellen aan de toen reeds verdachte en occulte financieringsbronnen van de prins”, meldt La Libre Belgique. Kwam de vraag van het hof zelf? Moest de premier zijn dankbaarheid (voor zijn aanstelling als premier) tonen door de dotatie zelf in het Parlement voor te stellen? La Libre Belgique meldt dat de overheidsdotatie er, ondanks een eerder negatieve houding bij de Vlaamse gemeenschap, toch kwam. 295.000 euro jaarlijks voor Laurent.

Het is duidelijk dat alle Vlaamse partijen, met uitzondering van het Vlaams Belang natuurlijk, boter op het hoofd hebben. De stuntelige manier waarop de fraudezaak voor de rechtbank en de dotaties voor de parlementen werden behandeld, heeft de Vlamingen doen nadenken. In De Tijd (09.01.2007) vat Van de Velden het resultaat zo samen: “Verhofstadt en Albert hebben het tegendeel bereikt van wat ze wilden: zij hebben de indruk versterkt dat een doofpotoperatie rond Laurent bezig was”. Wallonië wordt steeds koningsgezinder, melden de meeste Vlaamse kranten, terwijl Vlaanderen dat steeds minder is. Vlaanderen heeft steeds meer en dringender vragen bij de rol van Hof, terwijl “de Walen bang zijn dat België wel eens uit elkaar zou kunnen vallen”, schrijft NRC Handelsblad (08.01.2007).

De hoofdprijs voor de domste commentaar gaat dit keer naar de Franstalige socialistische krant Le Soir (05.01.2007) die in de stuntelige manier van de procureur van Hasselt om de prins uit de wind te zetten, een complot ziet van de Vlamingen dat tot het einde van de Belgische monarchie zou kunnen leiden.

“Twee volkeren zullen erven, ‘k Zal op de uitvaart zijn”, zijn de heel toepasselijke woorden van de dichter.

(Peter Logghe)

Paars plunderbeleid

Wat is dat toch met het paarse beleid (of wat daar voor doorgaat) in België? Het ‘blunderboek’ van het Rekenhof over de begroting van 2005 brengt weer enkele fraaie staaltjes van ‘Belgische rekenkunde’, bijvoorbeeld het dossier van het ‘Vlinderpaleis’ – het nieuwe gerechtshof in Antwerpen. Aanvankelijk begroot op 100 miljoen, bleek al snel dat de kostprijs van het nieuwe justitiepaleis bijna 250 miljoen zou gaan bedragen. Er werd een ondoorzichtige sale and lease-backoperatie opgezet, waarbij het gebouw verkocht werd en opnieuw gehuurd. Die laatste operatie alleen al zal de overheid – de belastingbetaler dus - waarschijnlijk tot 36 miljoen euro kosten. Van der Kelen in Het Laatste Nieuws is dan ook zeer bitter: “En dan beweren ze dat er geen geld is om de vertalers te betalen op de rechtbank (…) De indruk die je overvalt, is er een van verbijstering. Blijkbaar heerst er aan de top van het land een totaal gebrek aan respect voor de belastingbetaler”.

De inkt van het ‘blunderboek’ van het Rekenhof was nog niet helemaal droog of een tweede zware ‘fout’ bij Justitie kwam vandaag aan het licht. Met het nieuwe justitiepaleis in Gent lijkt het namelijk dezelfde weg op te gaan. Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws (08.11.2006 ): “Het zou drie jaar geleden 100 miljoen kosten, maar inmiddels is dat bedrag opgelopen tot over de 150 miljoen. En nog stopt het niet want ook het gerechtsgebouw in Gent zal worden verkocht en door de staat terug gehuurd, opnieuw voor een periode van 36 jaar”. Er wordt gesproken over een mogelijke jaarlijkse huurprijs van…bijna 10 miljoen euro. “Heeft de hele operatie te maken met een goede besteding van het geld van de belastingbetaler? Heeft het te maken met een samenhangend begrotingsbeleid met visie? Uiteraard niet. De enige finaliteit van de verkoop- en huuroperatie is van budgettaire aard (…) Zo kan de regering de schijn ophouden dat de begroting in evenwicht is, wat ze in werkelijkheid niet is”(Het Laatste Nieuws).

Onder het mom van ‘begrotingsbeleid’ heeft Paars wel ongeveer uitverkoop van het patrimonium gehouden. Het brede publiek heeft ondertussen door dat dit land totaal aan de grond zit. In allerlei lijstjes zakt het land verder weg, en Belgisch topambtenaar Rudy Aernoudt in zijn boek Vlaanderen – Wallonie, je t’aime moi non plus slaat er Paars mee rond de oren:

* De competitiviteit van ons land daalde in vijf jaar tijd van de 18de naar de 33ste plaats (bron: WEF Genève), of van de 18de naar de 27ste plaats (bron: IMD Lausanne).
* Daardoor verhoogde ook het risico op delokalisatie. “Op 61 landen bevond België zich qua risico voor delokalisatie van de productie-eenheden op de 60ste plaats in 2006”, waarschuwt Aernoudt.
* Sommigen menen – verkeerdelijk – dat het misschien beter is om de productie te laten vertrekken en de administratieve en de onderzoekseenheden hier te houden. Maar “als alle industrie delokaliseert, mogen we er ook van uitgaan dat de R&D-afdelingen zullen volgen.
* De fiscale en de parafiscale druk op de lonen blijft de hoogste ter wereld. De loonkosten in hun totaliteit bevinden zich op de 119de plaats (van de 125 door het WEF onderzochte landen).
* Inzake verspilling van overheidsuitgaven dalen we van de 17de plaats (in 2002) naar de 50ste plaats in 2005. De Belgische belastingdiensten bekleden qua efficiëntie de 115de plaats op 117.
In andere kranten kan de lezer dan weer lezen dat België voor het eerst niet langer in de top tien van de meest ontwikkelde landen ter wereld zit. In de rangschikking van het Human Development Report 2006 van de Verenigde Naties bekleedt ons land nu de dertiende plaats. Vorig jaar stond België nog op plaats negen, “twee jaar geleden mocht ons land zich nog op een zesde plaats verheugen en eind jaren negentig waren we zelfs het op drie na meest ontwikkelde land ter wereld” (De Morgen).
Het is overduidelijk dat het establishment schrik heeft van een groeiende Vlaamse meerderheid voor een zeer verregaande staatshervorming (onder andere bij werkgevers) en dat vooral de Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen voor onrust zorgt. Het is daarom belangrijk te noteren dat zelfs een Belgisch topambtenaar als Aernoudt niet anders kan dan het feitenmateriaal van De Warandedenkgroep te herhalen. Tevens beseft hij dat het ‘Belgique à papa’ haar houdbaarheidsdatum heeft overschreden. Wanneer zet hij ook de laatste, even logische stap?

Peter Logghe

Knettergekke Spirit

In het verleden is de links-liberale kartelpartner van SP.a, Spirit, al enkele keren bevallen van een ‘geniale vondst’. Waar Geert Lambert het blijft halen, is een vraag die menigeen zich ondertussen stelt.

Zo sloeg Spirit-baas Lambert zich stoer op de borst omdat hij het toch zou geweest zijn, die Vlaanderen gered had van een mogelijk B-H-V-debâcle. Terwijl zijn ministers Anciaux en Van Weert mooi in de federale regering bleven zitten, ook al hadden ze gezworen dat ze die ‘onverwijld’ zouden verlaten als de splitsing B-H-V er niet kwam.

Zo was er in 2005 ook al de kwestie van de volksraadpleging over de Europese grondwet (en onrechtstreeks dus over de toetreding van Turkije tot de Europese Unie). Spirit wierp zich in het verleden graag op als fervente aanhanger van de directe democratie, met volksraadplegingen en referenda om het volk meer te betrekken bij de besluitvorming. Maar nu ze de kans kreeg om hun bevlogen principes in praktijk om te zetten, haakte ze af. Wouter Verschelden in De Standaard (25.01.2005) reageerde scherp: “Als links-liberale partij is Spirit hevige voorstander van meer rechtstreekse inspraak voor de burger. (…) Nu ontploft dat Spirit-ballonnetje pijnlijk in het eigen gezicht. Want als er geen volksraadpleging georganiseerd mag worden uit angst voor het Vlaams Belang, waarom dan nog wel verkiezingen organiseren”.

Recent lanceerde Geert Lambert dus de idee van een ‘generaal pardon’, zeg maar een tweede regularisatie, nadat we in 2000 al een eerste regularisatie van illegalen over ons heen kregen. In het televisieprogramma Terzake noemde Vlaams Belang-fractieleider in de Kamer Gerolf Annemans dit idee terecht “knettergek”: zo’n regularisatie beloont immers illegaliteit en mensenhandel en heeft een enorm aanzuigeffect op weer nieuwe asielzoekers. Het Vlaams Belang waarschuwde al bij de eerste paars-groene regularisatie dat er een tweede ronde zou komen. Geert Lambert maakt er een federaal breekpunt van en verklaart zelfs dat zijn partij niet tot een regering toetreedt als de regularisatie niet in het regeerprogamma komt.

Bij de andere partijen loopt men niet onmiddellijk enthousiast voor dit dwaze pleidooi van Spirit, waarschijnlijk omdat ze maar al te goed beseffen dat er geen maatschappelijk draagvlak voor bestaat. Steeds vaker valt trouwens op dat SP.A het kleine Spirit-broertje gebruikt om het vuile werk te doen. ‘Minder evidente’ dossiers laat men Spirit op de politieke agenda plaatsen. Mislukt het, dan is het ‘maar’ een ideetje van Spirit, lukt het daarentegen, dan kan SP.A met volle gewicht achter het voorstel gaan staan. Het Laatste Nieuws stelde einde 2005 al vast: “Laten we niet vergeten: dankzij de liefdadigheid van de socialistische kartelpartner Steve Stevaert leeft deze linksliberale dwergpartij boven haar stand qua aantal verkozenen”. Voor wat hoort wat, natuurlijk.

Nu een nieuwe immigratiegolf op gang brengen, is je reinste waanzin. Zou men niet eerst werk maken van de mank lopende integratie van de allochtonen die er al zijn, in plaats van nog meer problemen in huis te halen? Dat de nieuwe immigranten de gaten in de arbeidsmarkt moeten opvullen, is een argument dat kant noch wal raakt. Zou men niet beter eerst al die werklozen herscholen en aan het werk proberen te zetten? En wat doe je met al die allochtonen die vandaag niet aan werk geraken. Uitgerekend vanuit de hoek waar men daarover moord en brand schreeuwt, komen nu de pleidooien voor een nieuwe immigratiegolf. Waarmee je tegen die werkloze allochtonen eigenlijk zegt: “Blijven jullie maar lekker in de hangmat van de sociale zekerheid liggen. We hebben u niet nodig, we doen het wel met andere, nieuwe allochtonen”.

Als het aan het Vlaams Belang ligt, komt er géén ‘generaal pardon’, omdat het gewoon misdadig zou zijn om amper 7 jaar na de eerste regularisatie – met 35.000 dossiers en ruim 50.000 geregulariseerde illegalen – tot een nieuwe regularisatie over te gaan en de kiemen te leggen voor een derde golf, een vierde golf, een vijfde golf…

(Peter Logghe)

Links en totalitair

Alain Finkielkraut, ooit als links modieus filosoof actief, heeft de stalinistische macht van de linkse culturele elite onlangs mogen voelen. Hij stelde namelijk vragen bij het zogenaamd antiracistische discours van links en maakte zich bepaalde niet politiek correcte bedenkingen bij de rellen in Parijs vorig jaar. Op een gegeven moment weigerde hij trouwens nog interviews omdat zijn bedenkingen onmiddellijk “in de omgeving” van het discours van Jean-Marie Le Pen en zijn Front National werd gebracht. Links in Frankrijk vertoont een heel sterke neiging om alles wat niet in haar kraam past, in het kamp van de ‘duivel’, van zogenaamd uiterst rechts dus, onder te brengen.

Steeds meer Franse intellectuelen komen tot de bevinding dat links dat na 1968 aan de macht is gekomen – zowel politiek als cultureel – zich nu met àlle middelen aan haar prerogatieven vastklampt. Voelt het linkse en multicultureel geïnspireerde politieke wereldje aan dat haar haring niet meer braadt, dan probeert zij toch de touwtjes in handen te houden, als het moet met ongeoorloofde middelen. Dit, schrijft Eric Brunet in Être de droite, un tabou français, is bijzonder duidelijk in de culturele en mediawereld, in het onderwijs en in de vakbonden. Uiteindelijk moest dit ook de burgerlijke partijen opvallen. Brunet is journalist bij France 3 en heeft de stilte definitief doorbroken. Je zou hem rechts-liberaal kunnen plaatsen en de getuigen die hij in dit boek aan het woord laat, zijn ook allemaal burgerlijk-conservatieve leerkrachten, vakbondsmensen, intellectuelen die de ronduit totalitaire methodes van collega’s aanklagen. Die collega’s weigeren elke discussie met ‘rechtse’ mensen en reageren steeds met een cordon sanitaire. Brunet geeft de rechtse outcasts de gelegenheid hun verhaal te doen onder het gevleugelde woord van Rosa Luxemburg: “Uiteindelijk is de vrijheid de mogelijkheid dat onze tegenstanders wel eens gelijk zouden kunnen hebben”.

Een schokkend boek? Zeker voor links en zeker ook voor wat men “gematigd, burgerlijk rechts” zou kunnen noemen. Rechtse nationalisten zijn al vroeger tot het inzicht gekomen dat links enkel uit is op bestendiging van de macht, met àlle middelen. Dit is geen Frans taboe, dit is een Europees taboe.

Peter Logghe

Brunet, Eric, Être de droite, un tabou français, Albin Michel, 2006, 270 pag.
ISBN 2 – 226 - 17083 - 9